Gönderilmemiş Bir Mektup Daha / Sevdiceğe

Sevdiğim;
Sana sevgilim diyemiyorum çünkü değilsin. Olsun. İkimizden biri son nefesini verene kadar bir ihtimalimiz var. Ve bu ihtimal öyle güzel ki...
Ama sevdiğim diyebiliyorum çünkü öylesin.

Sana dair bir takım heveslerim var. Bunu ayıplama.
Aklıma geldiğinde yüzümü güldüren, parmak uçlarımı ve dudaklarımı telaşa düşüren bir takım hevesler... Bunları ilk mektubumda sana anlatmama imkan yok. Belki daha sonra...
Belki yüz yüze... Belki kadehlerimizi ikimize kaldırdıktan hemen sonra... Bu ihtimallerin hepsi şimdilik düşündüğümde bile kuş gibi atan kalbimde...

Sana dair güzel hayallerim var.

Sen konuşurken gözlerine bakıyorum. Sen o ara başka şeylere bakıyorsun ya! Mesela göz göze konuştuğumuzun hayallerini kuruyorum. Hayallerimde gülümseyerek yüzüne diyorum ki "Ya sikerim televizyonu kızım konuşurken gözlerime bak, ben senin gözlerine bakmazsam nefes alamıyorum. Nefes alamazken seni nasıl dinleyeyim?" Sen de mutlu oluyorsun o an.
Olmasan da öyle davran olur mu? Buna, sana ve mutlu olmana çok ihtiyacım var.

Bir şeyler ters giderse ve şu hayali yaşamama engel bir şey olursa, misal; sen başka birine aşık olursan, küsmem ben sana.

Nasıl kırarım seni. Benim senin gözlerinin güldüğünü bilmeye ihtiyacım var. Onları öpmeye... Avucunu, alnını, dudaklarını... Ama bunlar için şartlanma sakın.
Gözlerin gülsün de... Ben hiç sana heveslenmemişim gibi davranırım.

Sana dair bir takım heveslerim var. Ayıplama bunu.
Ve hatta İmkanın var ise anla lütfen. Yok ise benim de yapabileceğim bir şey yok. Kalbim bu kadarcık. Yumruğum kadar. Ellerim ki küçük benim. Dünyam da öyle. Gitmeye meyilli kadınlar sevdim hep. Yalnızlıkla büyüyünce insan heveslerini kursağa dizmeye alışıyor.
Sana dair bir takım heveslerim var. Az da olsa imkanın varsa anla beni.
Yalnızlıkla büyüyen insan yetinmeyi de biliyor.

Öptüm.