Karanlığın sancısından geliyordum sana. Sen kapını açınca anladım ne kadar özlediğimi aydınlığı. Çocukken de korkardım karanlıktan. Çocuk yüreğimi alıp sığınmam sana, hep bundan... Öyle güzel güneş alıyor ki yüreğin... Göğünde yıldızlar öyle güzel parlıyor ki... Sensiz kalmaktan başka hiçbir şeyden korkmuyorum artık ışığım...
Öğrendiğim ne varsa avuçlarına dökeceğim söz veriyorum sana. Çünkü insan ancak yaşayarak öğreniyor insanı. Çünkü insan, yaşamadan öğrenemiyor sevmeyi. Önce anadan babadan bilmek gerekiyor sevdayı. Benim babam annemi hiç sevmedi. Ben kendim öğrendim yaralana yaralana seni böyle sevmeyi. Sen sevdikçe kapanan o yaraları diyorum...
Yarasını sevmeyi de; umudu kesmesine rağmen bir gün daha güzel sevildiğinde öğreniyormuş insan.
Çünkü insan anca yaşayarak öğreniyor birini sevdiğinde her şeyin güzelleştiğini. Bunca zamana yaşamak diyorum senden önce, yani ben öyle sanıyordum affet beni sevgilim. Şimdi güzel olan ne varsa seni getiriyor aklıma, (sanki çıkıyorsun da) güzel bir şarkı, güzel bir şiir, güzel bir gök...
Seni sevmek yaşamakmış aslında. Dengelemekmiş ayaklarının üstünde durmayı, dahası tekrar ayağa kalkmayı... Onca dağınıklıktan, yıkılmaktan, kaybetmekten, vazgeçmişlikten vazgeçmekmiş seni sevmek. İstemekmiş hayattan bir saniye daha... tüm benliğimi sardığın şu dünyada...
Aklımın dahi alamayacağı bir istek... öğreniyorum seninle...
Biz seninle kırılmış masallardan geriye kalanız sevdiğim. Kayalıklarından yıprana yıprana tırmandığın bir tepenin üzerinden şehri izlemek kadar güzel şimdi bütün zorluklar. Bir ağacın gölgesinde oturmanın huzuruyla... Öyle güzel ki, bir kemanın sesi gibi seni anlatmak aşkla... Dallara renk veren yapraklar gibi ben de dünyamı sana...
Karanlıklarımı kitledim, korkularımı ve yaralarımı... Seni seviyorum.
Sen de bunu hiç unutma sakın, sevgili...
Yeter benim için yaşamaya...
