Dertleşme / 4

Ben Haydarpaşa Garını çok severim. Uzun tren yolculuklarım olurdu. Oradan başlardı uzaklara gitmek. Oradan vapura binmişliğim de çoktu.

Bazı otobüs durakları, bazı istasyonlar, bazı iskeleler, sonra bazı şarkılar ve bir takım sesler açıkça insana diyor ki;
“Her şey bundan daha güzel olmayacak” ya da “Rüya bitti. Hadi uyan”

Buna rağmen biz ne yapıyoruz?
Bekliyor ya da gidiyor ya da inanmaya devam ediyoruz.

Seni hep aynı yerden vuran şarkıyı bir daha dinle, seni aynı yere gömen o otobüs durağına yine git. İsmail abinin gemilere el salladığı Leyla ile Mecnun dizisinden bir sahneyi aç, izle yine...
Beni anlayacaksın.

Ben kendimi anlamak için Haydarpaşa Garına giderim. Uğurladıklarım, karşıladıklarım. Çok anı biriktirdim ben o binanın içinde, dışında, çevresinde...
Özür dilerim. Oradaki anılarıma sahip çıkamadığım için.
Orada uğurladığım, karşıladığım, beni bekleyen bir sürü güzel insanın hatırasına sahip çıkamadığım için... Yıkmasınlar orayı.

İnsan, kırıldıkça heveslerinden vazgeçiyor işte. Ben ki küçükken taş attığım bir kedinin arkasından yüzyıllardır yas tutuyorum. Ben o tren garı yıkılırsa bunca anıyla nasıl başa çıkarım? İnsan başa çıkamadığı anılarla nereye, neye, kime ait olabilir ki?

Ben ki ardımda çok anı bıraktım. Bir bilsen kaç zamandır yazıyorum. Bir bilsen ben bu sanal dünyaya kaç kırık cümle bıraktım... Kaçını imla hatasıyla, kaçını binbir pişmanlıkla kaç hatamı yazdım? Bana bu dünyanın en uzak yeri bir mezarlık. Bunun gibi kaç ton yük yazdım...

Yazdım çünkü varlığımı anlatmaya çalışıyorum bu dünyaya. Duyulmak, anlaşılmak istiyorum. Kimsenin rüyasında değilim. Kimsenin hayatında... Kimsenin gerçeğinde..
Yine de yarım bıraktığım şeyler var ama bir tren garında sevdiğim bir kadının bana sarılarak ağladığı bir anım var... O an’ı unutmak istemiyorum.

O garı yıkmasınlar.
Çünkü o gar ve orada yaşanan o an (sevdiğim kadının yaşlı gözlerle bana sarılıp gittiği o an) bana demişti ki “Her şey bundan daha güzel olmayacak. Rüya bitti. Hadi uyan.”